Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’90 -νομίζω 1991 και πήγαινα Δημοτικό- στο Βέλγιο όπου έμενα με τους δικούς μου. Κάνοντας zapping ένα βράδυ που είχαν πέσει για ύπνο, πέτυχα στο γερμανικό κανάλι RTL κάτι γκομενάκια με δύο φλούφληδες να κάνουν μπάνιο με τα μαγιό σε μια λίμνη. «Ωραία, εδώ είμαστε», λέω!
Το τοπίο ήταν πανέμορφο, δενδράκια, λίμνη, ήλιος, καλοκαίρι, με λίγα λόγια το όλο σκηνικό ήταν σαν να βλέπεις τσόντα. Άλλωστε, η ταινία ήταν ντουμπλαρισμένη στα γερμανικά, αλλά η φωτογραφία με κέρδισε από τη πρώτη στιγμή (όπως και η μία από τις γκόμενες) και δεν είχα πρόβλημα να την παρακολουθήσω ως το τέλος. Ήμουν περίεργος βασικά να δω ποια θα είναι εξέλιξη.
Τα γελάκια σταμάτησαν, όταν στο μαγευτικό τοπίο, μέσα στη λιμνούλα, ένα μαύρο πράγμα σαν γλίτσα από πίσσα (ή πετρελαιοκηλίδα) έκανε την εμφάνισή του, και δεν είχε καθόλου καλές προθέσεις!
Το gore που ακολούθησε (μια συγκεκριμένη σκηνή μου έχει μείνει αξέχαστη) με έκανε μετά το Jaws και τη θάλασσα, να μη θέλω να κολυμπήσω ούτε σε λίμνη!
Το The Raft είναι μια ιστοριούλα περίπου 20 λεπτών, από την ανθολογία Creepshow 2 των Stephen King και George Romero. Όσοι είχαν την ευτυχία να τη δουν σε μικρή ηλικία, πιστεύω πως καταλαβαίνουν απόλυτα τον τότε ενθουσιασμό μου.
Σε σκηνοθεσία Michael Gornick και βασισμένη σε ιστοριούλα του Stephen King (που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1982 και στη συνέχεια επανακυκλοφόρησε στο Crew Skeleton το 1985 και σενάριο του Romero), το The Raft είναι το δεύτερο «ταινιάκι» από τις 3 ιστορίες του Creepshow 2 και επικεντρώνεται σε δύο νεανίες και δύο γκόμενες που αποφασίζουν να κολυμπήσουν σε μια σχεδία στη μέση της λίμνης για να καπνίσουν μπάφους και να την… βρουν γενικότερα. Με λίγα λόγια, να κάνουν όλα αυτά που μας έχουν συνηθίσει τα… νεαρά θύματα ταινιών τρόμου.
Στη λίμνη όμως καραδοκεί ένα τέρας, που μοιάζει με κινούμενη μάζα. Αρχικά τα παλικάρια μας, νομίζουν πως πρόκειται για μια μεγάλη αλλά «αθώα» πετρελαιοκηλίδα που απλά επιπλέει στο νερό. Στη συνέχεια όμως, καταλαβαίνουν ότι το πλάσμα είναι αρκετά πεινασμένο και ορεξάτο για τα… κορμάκια τους!
Σήμερα, στα 30+ μου χρόνια, βλέποντας το The Raft, εν έτει 2017, συμπεραίνω φυσικά πως δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο όταν το πρωτοείδα σε τρυφερή ηλικία. Παράλληλα όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι ακόμα και σήμερα, η καλογυρισμένη ιστοριούλα, φαίνεται πως ήταν πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή της.
Σίγουρα, το «τέρας» για τα σημερινά δεδομένα και σε ορισμένες σκηνές, μοιάζει με μια μεγάλη, μαύρη σκουπιδοσακούλα των JUMBO, αλλά παραμένει τρομακτικό όταν πλησιάζει τα υποψήφια θύματα. Επίσης, οι σκηνές gore είναι εξαιρετικές και μπορούν να «αηδιάσουν» τον μέσο θεατή, ακόμα και στην εποχή που ζούμε.
Για όσους δεν έχετε δει τα δύο Creepshows, πραγματικά αξίζει να μαζευτείτε με φίλους και να αφιερώσετε κάποιες ώρες από τη ζωή σας. Εξάλλου, όλες οι σημερινές ανθολογίες εμπνεύστηκαν από τα Tales from the Crypt και Creepshows. Συνεργασίες όπως των King-Romero σπάνια θα συναντήσουμε στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
Αμήν…
Δείτε το The Raft
